Sanırım rüyaların etkisinde kalıyorum bu ara fazlasıyla..sabahın 10 u şuan ve yüzümü yıkayıp laptopumu kucağıma aldım hemen,sanki yazarsam hafifliycekmişim gibi,bi kaç haftadan beri kafam öylesine karışıkki.ve ben çözümsüzlükler içinde sıkışıp kalmışken zaman anlam veremediğim bi hızla geçip gidio..duuuuuuuuuuuur diye haykırmak istiyorum bazen, garip bi ruh halindeyim.
Ne zaman bişeyleri yada birini terkedicek olsam böyle oluyorum işte,ortada gerçek bi ayrılıkta yok aslında,ben sadece boşveriyorum ve şimdiye kadar yaşadığım benzer olayları göz önünde bulundurduğumda sonuç hiçbizaman iyi olmuyo.Öfkelenmiyorum,sevinmiyorum,merak etmiyorum,özlemiyorum ,hatta görmek bile istemiyorum ve bu genelde karşımdaki açısından en olmaması gereken zamanda oluyo!!nedense gelmiş olduğum noktanın defalarca yapılan uyarılardan sonra değilde aniden ortaya çıkmış bi durum karşısında verilen çok sert tepkiler olduğu konusunda eleştiriliyorum bide.siz erkekler gerçekten bu kadar aptal mısınız??
Şu yaşıma kadar sevdiğim insanları hep mutlu etmeye çalıştım ben,çünkü onlar iyi hissetiklerinde ben daha da iyi hissetim kendimi.hiçte yorulmadım bunları yaparken.en yakın arkadaşlarımı,annemi,babamı,kardeşimi,sevgilimi mutlu görmek beni tarif edemediğim bir duyguyla sarmalıyo hep.mesela geçen akşam taksimdeydik paçozla,haftalardır görüşememiştik ve acısını çıkarırcasına üç gün arka arkaya bişeyler yaptık spontane bi şekilde.acayip keyifle konuşuyoruz geyik yapıyoruz falan birden alakasız bi şekilde “seni çok seviyorum lan” dedi,”bendepaçoz” dedim sarıldık falan sulu sulu öptük birbirimizi=)ve o an bir kez daha farkettim ki ben ona ne kadar kızarsam kızıyım –ki geçen hafta cidden çok kızmıştım-hayatımda hep olucak,hep daha güzel şeyler paylaşıcaz.yani demek istediğim birini mutlu etmek için en olmadık şeyleri yapmak karşısında çaresizce taklalar atmak gerekmiyo,sadece önemli olduğunu hissetirmek yeterli.”seni seviyorum “ veya “seni özledim” demek hiçbişeyi eskitmiyo,aslında daha canlı tutmuş oluyoruz bence bazı değerleri..belkide ben çok sevgi dolu bi çocukluk geçirdiğim için,belkide 23 yaşında olmama rağmen halan babama sarılıp kucağında oturduğum için böyle düşünüyorum.
“hiçbisey sana karşı olan hislerimi değiştiremez” kadar riyakar bi cümle yok bence,değiştirir benim değiştiriyo,donuklaşıyorum saçma sapan yoğunlukların arasında!! ve hiç bi zaman anlayamıcam bunca yoğunluğun arasında ! ayıramadığınız beş dakikanın hayatınızda neyi daha mükemmel yaptığını??bu da benim arızalı olduğum nokta sanırım.böyle bişey mi hissediyorum koşarcasına kaçmak istiyorum o insandan .anlatmaya çalışıyorum ve anlamıyo bu durumu diyelim,işte o zaman boşveriyorum benim için küçüçük bişeyi yapmaktan aciz bi insanla hayatımı devam ettirmek istemiyorum ben sebebi ne olursa olsun..
Bilmek yetmiyo,sevgi emek istiyo ve hiçbi emekte karşılıksız kalmıyo ..
p.c:beyler bu yazı sizin için!!
0 yorum:
Yorum Gönder