tatsız

Gerçek mi rüya mı hala ayırt edemediğim bir karmaşanın ortasındayım, zaman her zamankinin aksine çok yavaş ilerliyor. Garip hissediyorum.

En sevdiğim insanların hepsini yanıma alıp çok uzaklara  gitmek, kimsenin müdahale edemeyeceği bir yerde kendi dünyamı yaratmak istiyorum.

Bazen babamın küçük kızı olmayı çok özlüyorum.  Biraz daha fazla televizyon izleyebilmek için onun göğsünde uyuduğum geceler çoktan geride kaldı, şimdi bambaşka şeylerin peşinden koşuyorum.  Çünkü artık büyüdüm ama hala o küçük kızın küçük dünyasına ait olan bi şeyler kaldı içimde.

O yüzden umut etmekten ve hayal kurmaktan vazgeçmiyorum. Koşulsuz ve tüm kalbinle bişeyleri istediğinde gerçek olacağını biliyorum, sadece sabretmek ve güçlü olmak gerekiyor.

Herşeye rağmen şanslı olduğumu biliyorum, evet belki oyuncaklarımla oynadığım günlerdeki gibi dertsiz tasasız değilim  ama hayat her zaman çok zaman tozpembe olmuyor.