Yeniden..

Son iki haftadır belki her gün bişeyler yazmayı düşünüp durdum. O kadar ki D&r a inip küçük bir defter almaya karar verdim dün ama istediğim gibi portatif birşey bulamadım.
Bu sabahta servisle işe gelirken bir şeyleri resmen aklıma yazmaya başladığımı fark ettiğimde dedim ki kendime, "erteleyecek 1 gün daha kalmadı artık"
Bloğa el atmayalı belki aylar oldu, hatta ne yalan söyliyim unuttum bile varlığını.
Böylesine uzun aralardan sonra yazmak gerçekten çok zor. 
Oysaki hiç bir detayını atlamadan yazmak istediğim o kadar çok şey vardı ki, şimdi hepsi uçup gitti.
Eskileri okudum biraz, satırlar arasında kaybolurken bir kez daha fark ettim ki insanın geçmişini canlı tutabilmesi için yazmak kadar mükemmel bir yöntem olamaz. (biraz dediğime bakmayın, neredeyse tüm yazdıklarımı elden geçirmiş olabilirim.) 
Normalde çok duygusal biri olmadığım söylenir, ama bugün okurken yüzümü güldüren satırlar beni aynı zamanda hüzünlendirmedi desem yalan söylemiş olurum. (anne olmak beni biraz duygusal biri yapmış olabilir, kabul :) ) 
En son bu mecralara uğradığımda henüz evlilik planı dahi olmayan ve tüm enerjisiyle  o nişan senin bu düğün benim diye koşturan biriyken sıranın bu kadar çabuk bana geleceği inanın hiç aklımda yoktu.
En son evlenmesi ve bu beklenti doğrultusunda en son çocuk sahibi olması düşünülen biriyken, ekürinin ilk firesi ve ilk annesi ben oldum:)
Çok klişe olacak biliyorum ama anne olmak mükemmel bir his.
Hatta öyle ki, o hayatıma girdikten sonra kendi normlarımda çok iyi bildiğimi düşündüğüm "sevmek" kavramının bambaşka bir şey olduğunu keşfettim.
Bir insanı hiç incitmeden, hiç kıyamadan, her haliyle, günün her saatinde, tüm olumsuz koşullara, tüm yorgunluklara rağmen şikayet etmeden, üstelik her geçen gün biraz daha artarak sevmek..
Çok değişik bir şey gerçekten.
Ona sarıldığımda, küçük başını omzuma yaslayıp,mini mini elleriyle bana sarılmaya çalıştığında, o eller henüz birbirini yakalayamadan sırtımda iki ayrı noktada kaldığında ve gözlerimin tam içine bakarak "haaeennne" dediğinde  her defasında ruhumda bir yerlere dokunabiliyor olması çok garip değil mi ? Öyle bence, çünkü birini böylesine sevebileceğimi hiç düşünmedim. 
Baya değişmişsin Venüs dediğinizi duyar gibiyim.
Gerçi bu sefer yazdıklarımı okuyacak tek bir Allahın kulu dahi çıkmayabilir, kendi kendime konuşmaya başlamışta olabilirim. 
Sorun değil, önemli olan yeniden başlamaktı benim için.
Çünkü bu, bir sürü başlangıcı ifade ediyor aynı zamanda.

Şimdilik bu kadar, 
Venüs kaçar :x