Hayatım boyunca sadece bi kere aşık oldum. Üzerinden çok zaman geçti nasıl bi duygu olduğunu unuttum aslında ama ne zaman aşka dair bişeyler konuşulsa onunla yaşadıklarım aklıma gelio, “o” değil ama. Onu unutalı çok oluyo çünkü.  Hatta arada sırada  denk geldiğimiz de çaktırmadan ona bakıp “bu adama mı bu kadar aşık olmuştum ben ne garip “diye geçiriyorum içimden. Hayat gerçekten çok değişken, yıllar önce onun bigün yanımda olmaması ihtimalini düşündüğüm an bile gözlerim dolarken şimdi apayrı yerlerdeyiz. Bu gece bana bunları yazdıran şey de yine  yıllar öncesinden kalan bi fotoğraf. Aynen film karesi gibi,  sürekli not tuttuğum minik bi ajandayı arayıp bi yandan da kitapların arasındaki fazlalıkları temizlerken kucağıma düşen parlak bi kağıt parçasının ne olduğunu anlamadım ilk anda.  Ne olduğunu anlayınca da “nerden çıktı ki şimdi bu” diye düşündüğümü, sonra epeyce bi süre fotoğrafın içinden bana gülümseyen yüzlere takılıp kaldığımı hatırlıyorum. Önce ikimize baktım; çimenlerin üzerinde oturuyoruz karşılıklı, ben bişeye kahkahalarla gülüyorum oda biraz tehditkar birazda küskün bi tavırla bakıyo bana, aramızda bi karış mesafe var. O kadar mutluyuz ki o an, elimde olmadan o günü saniyesi saniyesine canlandırıyorum kafamda. Onu nasıl kızdırdığımı, beni tehdit etmesini, sonra sarılıp ne kadar sevdiğimi hissettiğimi falan..  Sonra başka günleri daha hatırlıyorum,  sonra başkalarını derken;  koşarak ona sarıldığım her an “bi insan bu kadar sevilemez”diye aklımdan geçirdiğim günlere  , bana yazdıklarına, olur olmaz zamanlarda pat diye karşıma çıkmalarına, tanıştığımız güne kadar uzanıyo listem. Tekrar fotoğrafın içindeki beni seyrediyorum, öylesine mutlu öylesine aşık ki gözlerinin içi parlıyor, bişey söylemesine, fazladan  tek bir cümle kurmasına gerek yok..

Bi daha kimse bana bu şekilde hissettiremedi, neden bilmiorum  ki belki de beni ondan çok daha fazla seven insanlar çıktı karşıma ama bişeyler hep eksik kaldı, ve ben hep “onu” değil ama onunla birlikte yaşarken hissettiğim şeyleri özledim, “benim” bişeyler hissetmemi yani.. Nerdeyse üç yıl süren bi ilişkinin ardından doğru ayarı bi türlü tutturamıyorum, her zaman bi “ama” var hayatımda. Çok tatlı biri aslında ama…, bişeyler hissediyorum sanki ama…, herşey çok güzel başladı aslında ama….. gibi.  

Bu kadar sanırım söylemek istediklerim, sevgili evrenden aşık olma limitimi doldurmamış olmayı dileyerek bu gecelik yazacaklarıma son noktayı koyuyorum.

Venüs kaçar, iyi uykular herkese=)