Ben..

Birini çok sevdiğimde onu hırpalayarak, yanaklarını ısırarak sevmek istiyorum. Çok sıkı sarılmak, sarılırken canını acıtmak (bunu henüz hiç yapamadım), saçlarını karıştırmak, bayıltana kadar gıdıklamak istiyorum.

Çok sevildiğimde çocuklaşıyorum ve karşımdakini mutlu etmekten inanılmaz bir keyif alıyorum. Sürprizler yapmak, ne kadar önemli olduğunu hissettirmek sonra tüm bunların yansımasını seyretmek istiyorum. Bencil davranamıyorum, hep gülsün hep kendini iyi hissetsin istiyorum.

Birini çok özlediğimde durmadan konuşmak, yaptığım şeyleri anlatmak ve sarıldığımda ne kadar özlediğimi hissettirmek istiyorum.

Birine çok kızdığımda bir kaç saat sonra neye kızdığımı bile unutuyorum. Uzatamıyorum, özellikle mahcup mahcup suratıma bakan biri varsa karşımda hiç dayanamıyorum, gülmeye başladığımda tüm öfkem uçup gidiyor.

Birine çok kırıldığımda donuklaşıyorum. Anlaşılmadığımı düşündüğümde hiçbir şey söylemek gelmiyor içimden, ya da söylediklerimden çok daha fazlasını içimde tutmayı tercih ediyorum. Bu karşımdakini üzmemek adına mükemmel bir yol olsa da, bana çok iyi gelmiyor. Çünkü aklımın bir köşesinde yaptıklarım canlanırken, iç sesim  geçmişe ait başka şeyleri hatırlatmaya devam ediyor.

Bugün biraz duygusalım galiba, çünkü yazdığım herşeye dair bir şeyler var içimde.